Τέχνη; Ποια τέχνη;
Έκρινα πως όχι, δεν είναι. Αντίθετα, επιβάλλεται.
Και δεν ήξερα πως η ιδέα
μιας φυσικής-πραγματικής μπανάνας κολλημένης πρόχειρα σε ένα τοίχο, ήταν
πρόταση έργου τέχνης από το 2019!
Και μιλάμε για εμένα που
ψάχνω καθημερινά το παγκόσμιο ιστό για περίεργες ειδήσεις. Δεν έχω καταγράψει
το παραμικρό σχετικό πριν από τη πρόσφατη είδηση! Ήταν περισσότερο αυστηρή οι
κοινωνία, αλλά και τα ΜΜΕ σχετικά με τη τέχνη ίσως.
Πως έτσι και γιατί; Γιατί
άλλο τέχνη, άλλο εμπόριο, άλλο συγκυρίες, και άλλο αισθητική.
Έμπορος δεν είμαι, ούτε
τεχνοκριτικός, ούτε ζωγράφος, αν και θα ήθελα να ζωγράφιζα ποιο καλά.
Φωτογράφος ήμουν και είμαι.
Η πρόσφατη αυτή είδηση,
δείχνει ακριβώς την πλήρη ανακολουθία-ασυμβατότητα της τέχνης με τη λογική. Την
«ασυμφωνία χαρακτήρων» με το κοινό περί δικαίου και ανθρωπιάς συναίσθημα και
φυσικά με τις καθημερινές ανάγκες επιβίωσης ημών των ταπεινών.
Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο
για ανθρωπισμό, καλοσύνη και αισθητική στο κόσμο μας, και μιλάμε για αυτό το
«είδος» τέχνης;
Ερώτημα λοιπόν: Αν η
θρησκεία, κατά πως λένε μερικοί, είναι το όποιο του λαού, αυτή η μπανάνα στο
τοίχο, τι ακριβώς είναι;
Οτιδήποτε μπορεί να κρεμαστεί/αναρτηθεί, μπορεί να είναι, ή να γίνει έργο τέχνης; Η μήπως αρκεί ο θόρυβος και η ιστορία για να πάρει εμπορική αξία, άσχετα από την όποια αισθητική του;
Μήπως είναι μια διαφήμιση
για κάτι νέο; ΠΧ ένα νόμισμα, μια εφεύρεση; Προτροπή; Ή αποτροπή για κατανάλωση
μπανανών; Μπανάνες με ταινία έτοιμες για κρέμασμα, πουλήθηκαν και σε πλαστική συσκευασία δώρου μετά το θόρυβο! Προτροπή ίσως για επανάσταση εναντίον της τέχνης και των δημιουργών;
Τέχνη είναι μοναχά η κομματική και αυτή που περιέχει ισχυρό μήνυμα ασχέτως
αισθητικής; Τέχνη είναι μόνον αυτή που κραυγάζει επαναστατικά συνθήματα και προβάλλει
δόγματα και *.ισμούς;
Αν και έχουν ειπωθεί και
γραφτεί πάρα πολλά σχετικά με τη «τέχνη»,
αν και υπάρχουν σχολές,
δάσκαλοι, καθηγητές, υπηρέτες της τέχνης σεμνοί αλλά και «άσεμνοι», ταπεινοί,
αλλά και επιδειξιομανείς, γνωστοί, αλλά και άγνωστοι, υπήρχε και θα υπάρχει
πολύ σοβαρό ζήτημα που καθιστά την όποια ελεύθερη συζήτηση μια θαυμάσια
ευκαιρία για καυγά, τσακωμό και ότι άλλο ήθελε ακολουθήσει αδέρφια.
Αδέρφια δεν είμαστε; Ας
επικοινωνήσουμε λοιπόν.
Αφορμή για να καταπιαστώ
και να γράψω για τις απόψεις μου σχετικά με τη τέχνη και τα παρελκόμενά της,
στάθηκε η μπανάνα η κολλημένη στο τοίχο!
Ήταν μια απλή, ώριμη,
κίτρινη μπανάνα; Κάτι πρωτότυπο; Ή μήπως επανάληψη μιας φάρσας;
Όχι βέβαια γιατί πουλήθηκε
ως έργο τέχνης...Αλήθεια, πόσες μπανάνες αγοράζει κανείς με τόσα US Dolars?
Ήταν μια ιδέα, που
πουλήθηκε πρόσφατα ως έργο τέχνης σε μια δημοπρασία
για μερικά εκατομμύρια δολάρια, που αγοράστηκε από ένα «συνάνθρωπο» όπως εσείς
και εγώ ίσως, που είχε όμως στην άκρη πολύ χρήμα σε νόμισμα bitcoin.
Η ισοτιμία του
«νομίσματος», είναι/ ήτανε 20/11/2024 ίση με 90.000~92.000 το ένα σε δολάρια USA. Προφανώς κτύπησαν περισσότεροι του ενός τη
προσφορά αυτή, δημοπρασία ήτανε! Ντρέπομαι και να αναφέρω τη τελική τιμή,
ανατρέξετε στις ειδήσεις.
Μιλάμε για την απόλυτη εκτροπή
του ρήματος νομίζω, και του αποτελέσματος της απόδοσης αξίας σε κάτι άπιαστο
και ευτελές. Ή ίσως ήτανε μια ξεδιάντροπη διαφήμιση που αναπαράγουν και
διαχέουν τα ΜΜΕ για το νόμισμα αυτό.
Σίγουρα αισθάνομαι πως ήτανε και είναι ακόμη μια προσβολή στην σημασία
της τέχνης για τη ζωή μας.
Ας σταθούμε λίγο εδώ για να
σκεφτεί ότι θέλει ο καθένας…πως λέμε ενός λεπτού σιγή;
Δεν μπορώ να δεχτώ πως ο
άνθρωπος αυτός έδωσε αυτό το ποσό έτσι, για πλάκα. Κάτι άλλο ηλίθιο, ή πάρα
πολύ σημαντικό μήνυμα πέρασε από το μυαλό του προς όλους εμάς τους έχοντες και τους μη έχοντες.
Να πούμε τα γνωστά, πως
άνθρωποι, παιδιά, γέροι, νέοι, γυναίκες, μάνες, λαοί, βομβαρδίζονται
σκοτώνονται, αρρωσταίνουν και πεινάνε;
Έχει κάποιο νόημα πλέον;
Όταν ο «άλλος» πετάει τόσο χρήμα για να
κολλήσει με μονωτική ταινία μια μπανάνα στο τοίχο που θα σαπίσει σε δυο-τρεις
ημέρες;
Να ασχοληθούμε με κάποιες
έννοιες δορυφορικές.
Σταθερότητα οικονομική,
υπάρχει κάτι σταθερό; Πραγματικά σταθερό; Και ο πίνακας με τις ισοτιμίες που
αλλάζει καθημερινά τι είναι; Πίνακας δεν είναι και αυτός; Για κάποιους είναι
και έργο τέχνης, αν δεν το γνωρίζετε.
Είναι σταθερή η αξία
συναλλαγής ενός χάρτινου νομίσματος που
εκδίδει μια χώρα με τεράστιο χρέος;
Νόμισμα = εύχρηστο-φορητό
μέσο εμπορικής συναλλαγής, αντίτιμο, κάτι που νομίζουμε ότι επειδή έχουμε
συμφωνήσει και αποδεχτεί στη βάση μιας αξίας
Α «σταθερής» (πχ χρυσός), ότι αυτό αντιπροσωπεύει κάποια αγοραστική
δύναμη σε είδη επιβίωσης: Ακίνητου, τίτλους, χρυσό, επιχειρήσεις ΑΕ, σκλάβους
εργαζόμενους, πάγια, πατέντες, νερό, καύσιμα, τρόφιμα, γη, έργα τέχνης,
διάφορες υπηρεσίες κλπ.
Τα τελευταία χρόνια, οι
επενδυτές έχουν στραφεί στα έργα τέχνης επενδύοντας σε αυτά συχνά, άσχετα από το αν πραγματικά
τους αρέσουν.
Κυκλοφορούν έργα «τέχνης» που η αισθητική τους προσβάλει βάναυσα τα όποια υπόλοιπα των εκπτώσεων αισθητικής μας απόμειναν.
Δυο-τρεις φορές αν
αγορασθεί και πουληθεί ένα έργο τέχνης
σε δημοπρασία (πίνακας, γλυπτό, παλιό αυτοκίνητο, προσωπικό αντικείμενο
διάσημου) η εμπορική του αξία
εκτοξεύεται σε «παράλογα» ύψη που προκαλούν την οργή των απανταχού
ταπεινών.
Για να επιλεγεί ένα έργο
τέχνης για επένδυση, αρκεί να υπάρχει μια αρχική-βασική, ονομαστική αξία που
έχει διαμορφωθεί, ή διαμορφώνεται, από τα ΜΜΕ, τους τεχνοκριτικούς, τους
συλλέκτες, τη μόδα, τις δημοπρασίες, αλλά και το θόρυβο γύρω από αυτά τα έργα
που προκαλούν οι συζητήσεις των αλληλοκολακευόμενων και των φιλότεχνων που
έχουν βασικά τα προς το άνετο ζην. Αρκεί δηλαδή μια πρώτη επίσημη αγοραπωλησία
για να αρχίσει ο καλπασμός της αξίας (νόμος προσφοράς - ζήτησης).
Είναι μια αίσθηση που έχω,
προέρχεται από συζητήσεις με φίλους που αγαπούν διάφορες μορφές τέχνης πως
είναι λίγοι πλέον οι πραγματικοί θαυμαστές ενός έργου τέχνης. Είναι ακόμη ποιο
λίγοι αυτοί που μπορούν να αγοράσουν ένα έργο και να το έχουν στο σπίτι τους
για να το απολαμβάνουν κάθε ημέρα. Εκτός κι αν μιλάμε για τους ολίγους υπέρ
πλούσιους του πλανήτη και την υψηλή αισθητική τους… «κρυφή γοητεία της
μπουρζουαζίας» του Λ. Μπουνουέλ».
Αυτό εξιτάρει και προκαλεί
τους απανταχού δημιουργούς για να δημιουργήσουν ακόμη ποιο
αντιδραστικά-προκλητικά-παράλογα έργα «γελοιοποιώντας» τους κανόνες αισθητικής
που έχει επιβάλει το κατεστημένο της ακαδημαϊκής και της καθώς πρέπει τέχνης.
Έτσι λοιπόν, έργο τέχνης
θέλετε και μάλιστα ακριβό; Ορίστε, πάρτε το!
Παραδείγματα; Βαν Γκογκ, και Θεόφιλος στη ζωγραφική, Στραβίνσκι, και Μπαουχάουζ, και Ρόλινγ Στόουνς, και Στοκχάουζεν στη μουσική, Ιονέσκο στο θέατρο, στη φωτογραφία Μόχολυ Νάγκυ, Αντρέ Κερστέζ και Αλέξανδρος Ροντσένκο, Τίνα Μοντότι και άλλοι. Όμως ένσταση: όλοι αυτοί, ήταν πραγματικά μεγάλοι δημιουργοί.
Η πραγματική αμφισβήτηση και
αντίδραση ήρθε αργότερα, μετά το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και γιγαντώθηκε από τις αρχές του 2ου.
Σήμερα, το 2024, η μαυρίλα
και η απειλή του 3ου, η παγκοσμιοποίηση και η κλιματική αλλαγή
προφανώς φέρνουν μεγαλύτερες αντιθέσεις και ανατροπές σε ιδέες και δόγματα
όπως: πατρίδα, θρησκεία, δικαιοσύνη, τέχνη, βία, υγεία, αισθητική, παιδία κλπ.
Δείτε χαλκάδες στις μύτες και σε άλλα σημεία του σώματος, κακότεχνα τατουάζ σε
όλο το σώμα. Σπάνια και ελάχιστα είναι όμορφα και για όσα χόνια το σώμα είναι νεανικό.
Αναρωτιέμαι με τι κριτήρια τα επιλέγουν για να "διακοσμήσουν" το σώμα τους,
και τα δέχομαι μονάχα ως διαμαρτυρία για το ξεπεσμό της αισθητικής και της
μίζερης ζωής του περιθωρίου και της απόρριψης.
Δεν γίνεται να έχουμε μια
απλή-στοιχειώδη άποψη για τη τέχνη αν
δεν γνωρίσουμε το έργο των δημιουργών, και δεν είναι λογικό και εφικτό να
έχουμε όλοι τις ίδιες προτιμήσεις και σε όλα τα γνωστά – καταγεγραμμένα είδη τέχνης.
Πχ εμένα δεν με μου αρέσει
με τίποτα η όπερα.
Μου αρέσει πολύ η μουσική ,
αρκεί να μη βλέπω τους τραγουδιστές και τις εκφράσεις τους. Μου αρέσει πάρα
πολύ το ορατόριο, το τραγούδι, και όλα σχεδόν τα είδη μουσικής, από
προ-κλασσική, μέχρι προχωρημένη σύγχρονη.
Ο κινηματογράφος όμως, η
φωτογραφία, η ζωγραφική και ειδικά η χαρακτική, είναι οι μεγάλες μου αδυναμίες.
Από τις μπανάνες, προτιμώ
τις μαύρες ελιές, αλλά δεν θα κολλήσω
ελιές στο τοίχο και μετά θα τις μοστράρω ως ακριβοπληρωμένη τέχνη για να
σας προκαλέσω. Ακόμη κι αν δείχνουν όμορφες στη φωτογραφία, θεματολογικά και
αισθητικά θα είναι ελιές. Συντήρηση; Ίσως, αλλά κάνε στάση κόσμε να κατέβω…
Στη τέχνη, μια δήλωση μου αρέσει/δεν μου αρέσει
πρέπει να αρκεί. Οι κρίσεις και οι αναλύσεις είναι περιττές. Τα άλλα είναι παραφιλολογία.
Η τέχνη δεν λύνει
προβλήματα, τα επισημαίνει και δημιουργεί νέα. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι
δημιουργοί πέθαναν, και πεθαίνουν φτωχοί, άγνωστοι ίσως όσο ζουν. Ωστόσο, έχουν
προκαλέσει με τα έργα τους και τις ζωές
τους τρομακτικές - θετικές αλλαγές στη
σκέψη μας και την αισθητική μας, στο πολιτισμό και στην αντιμετώπιση του
παράλογου της ζωής σε αυτό τον κόσμο.
Οι όποιες ανατροπές από
μετατροπές έργων σε περιουσιακά στοιχεία υψηλής αξίας, έργα απρόσιτα και νεκρά
σε μουσεία, η σε συλλογές, δεν είναι θέματα που υποβαθμίζουν την αξία των καλών
τεχνών και των δημιουργών, είναι σημεία παρακμής αλλά και επισήμανσης της
απληστίας και στρέβλωσης του εμπορίου, του εγωισμού, ίσως και της αντίδρασης
ορισμένων ατόμων στη κακομεταχείριση που κάποιοι επιφυλάσσουν στα έργα και
στους δημιουργούς τους.
Μόνο στο παγκόσμιο ιστό
πλέον θα βρει ο κοινός θνητός ψηφιακές φωτογραφίες τους, ή ταινίες, ή
ξεχασμένες εκδόσεις.
Έτσι η τέχνη της
φωτογραφίας απόκτησε μια απρόβλεπτη αξία πέρα από την αισθητική της , και αυτή
την αξία του ντοκουμέντου.
Όσο για το κινηματογράφο, την
αρτιότερη και πληρέστερη τέχνη; Η λίστα είναι τεράστια. Ωστόσο δίχως Μπέργκμαν,
Ντράγερ, Μακαβέγεφ, Αιζενστάιν, Κούνδουρο, Ουέλς, Κουροσάβα, Τσάπλιν, Κίτον, Φορντ, Φελλίνι, Ταρκόφσκι, Βέντερς κλπ, δεν
μπορεί να γίνει συζήτηση περί τέχνης πριν δούμε τις ταινίες τους. Όρεξη να
υπάρχει και ώρες γιατί υπάρχουν ευτυχώς πολλές μεγάλες δημιουργίες σε δίσκους
ακτίνας και σε φιλμ ακόμη.
Αυτή η
μυρουδιά του φιλμ και του σκοτεινού θαλάμου χάθηκε πλέον, όλα ψηφιακά.
Με λίγα
λόγια, το να γίνει οποιαδήποτε θεωρητική συζήτηση περί τέχνης, δίχως επαφή με
τα έργα τέχνης, δεν οδηγεί πουθενά. Με περισσότερα λόγια, το θέμα που ανοίγεται
δεν πρόκειται ποτέ να κλείσει ή, να τελειώσει καθώς η τέχνη είναι κάτι ζωντανό,
ποιο ζωντανό και από τους κριτές της, τους υπηρέτες, τους συλλέκτες και τους
επενδυτές που τη κρεμάνε στους άδειους έτσι κι αλλιώς τοίχους. Τα έργα τέχνης
θα επιβιώσουν και μετά το θάνατο των δημιουργών, και θα απομείνουμε μόνοι μας
με αυτά να ζούμε και να θυμόμαστε, αν μας αφήσουν…οι εκτελεστές.
Συμβουλή
καινούρια σας δίνω λοιπόν: συλλέξτε όσα περισσότερα έργα μπορείτε, (έστω και καλά αντίγραφα) γιατί ο
άνθρωπος δίχως μνήμη και ιστορία είναι ήδη χαμένος.
Εδώ, στις σύγχρονες κοινωνίες,
που μετρούνται με το πόσα έχεις και πόσα μπορείς να ξοδεύεις, τα σπίτια είναι
μικρά και ακριβά, οι ελεύθεροι τοίχοι είναι ελάχιστοι, βιβλιοθήκες δύσκολα
δημιουργούνται και μεταφέρονται, οι περισσότεροι δεν διαβάζουν, τα χρήματα δεν
φτάνουν για την διατροφή και τα τρέχοντα βασικά έξοδα. Αν υπάρχουν και
παιδάκια, τότε η οποιαδήποτε αναφορά σε κάποια τέχνη ίσως είναι περιττή.
Κοινωνικές μορφές
δημιουργίας όπως: τραγούδια, βιβλία, συναυλίες, χοροί, κομματική τέχνη,
θρησκευτική τέχνη, θέατρο, ζωγραφική, κινηματογράφος, κλασσική τέχνη (μουσική,
λογοτεχνία, θέατρο φωτογραφία), τηλεοπτικές σειρές, παρουσιάσεις κλπ είναι
προϊόντα στα οποία ο απλός πολίτης με βασικό εισόδημα έχει πρόσβαση μονάχα μέσα
από το τηλεοπτικό δέκτη, εφόσον υποστεί και τις διαφημίσεις σε σημείο να μη
θυμάται τι έβλεπε! Αν έχει τηλεοπτικό δέκτη!
Απομένουν για την ώρα, ο
παγκόσμιος ιστός, ο υπολογιστής μας, και οι μονάδες μαγνητικής αποθήκευσης.
Όμως η ευκολία διάδοσης και ανάρτησης κρύβουν κινδύνους…όπως πχ πλαστά
αντίγραφα λανθασμένης πληροφορίας και μέτριας πιστότητας. Οι καταστροφές των
σκληρών δίσκων με τα συλλεκτικά δεδομένα κτυπάνε απρόσμενα καταστροφικά, και
αλύπητα, όταν συμβαίνουν. Αλλά συμβαίνουν.
Υπάρχει γενικότερη δυσκολία
του εργαζόμενου να αποκτήσει έστω και κάτι απλό και ταπεινό, όπως ένα δίσκο
ακτίνας με μια αξιόλογη ταινία, ένα
χρησιμοποιημένο έστω βιβλίο που δεν κυκλοφορεί πλέον. Μετά από την
εισαγωγή αυτή, που τη θεωρώ σύντομη για τη τεράστια σημασία της τέχνης στη
παράλογη ζωή μας, πρέπει να συστήσω στον αναγνώστη να ανατρέξει στο παγκόσμιο
ιστό και να αναζητήσει τις γνώμες γνωστών και γενικά αποδεκτών διακεκριμένων
συνανθρώπων μας καλλιτεχνών, φιλόσοφων, και ανθρώπων των γραμμάτων σχετικά με
τις καλές τέχνες. Οι απόψεις τους είναι διαφορετικές, αλλά ενδιαφέρουσες.
Όμως, για ένα θέμα τόσο
προσωπικό, και τεράστιο όπως είναι η καλή τέχνη και τα προϊόντα της, θα πρέπει
όλοι να γνωρίζουν πως ο κάθε ένας από εμάς είναι ένα μικρό κέντρο του κόσμου
και του σύμπαντος. Ο καθένας μας
σκέπτεται, αναπτύσσει απόψεις,
δεξιότητες, προτιμήσεις, οπτικές αναμνήσεις, και συμπεριφορές εντελώς
προσωπικές και χαρακτηριστικές.
Η μόδα, το κλασσικό, το
μοντέρνο, το διαχρονικό, το δογματικό, η κατευθυνόμενη τέχνη, το παράλογο της
ζωής είναι συχνά και αγαπητά θέματα της καλής τέχνης.
Οι αξίες που αποδίδουν στα
έργα τέχνης τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικού κουτσομπολιού προβάλλοντας ορισμένα
από αυτά, που δεν αρέσουν, ή αρέσουν σε βαθμό υστερίας, μα πάνω από όλα η
αισθητική μας, είναι μερικοί από τους παράγοντες που επηρεάζουν τη κρίση μας
και την αποδοχή της τέχνης.
Η περίπτωση της κολλημένης
μπανάνας σε ένα τοίχο, του «έργου» που αγοράστηκε με κρυπτονομίσματα, δεν μου
προκαλεί έκπληξη, παρά μόνο οργή για τη κατάντια της κοινωνίας, τη προβολή της Ai, της παγκοσμιοποίησης, και του ολέθρου ενός επερχόμενο
3ου παγκόσμιου (σύμφωνα με τις ειδήσεις 2023-2024).
Παραλογισμοί, ή κάτι άλλο;
Για αρχή και για την
ιστορία, θα αναφέρω πως για να δώσουν αξία και να προωθήσουν τα συχνά αδιάφορα
έργα τους:
1)Κάποιο δημιουργοί, τα
θάβουν!
2)Άλλοι τα καταστρέφουν (με
διάφορες μεθόδους και τεχνικές) αφού προηγουμένως δημιουργήσουν ένα ψηφιακό
αντίγραφο, ή ντοκουμέντο, ή βεβαίωση-συμβολαιογραφική πράξη, που να πιστοποιεί
τη καταστροφή και τη προηγούμενη κατοχή τους.
3)Πρόσφατα χρησιμοποιούν τη
ψηφιακή τεχνολογία της Ai, ή τη
τεχνολογία της εικονικής πραγματικότητας και πουλάνε το αποτέλεσμα ως τέχνη! Οι
«παραδοσιακοί» δημιουργοί έχουν αγανακτήσει πλέον από την ασυδοσία.
4)Συχνά δεν έχει σημασία το
είδος της τέχνης, αλλά διδάσκονται οι νέοι δημιουργοί να προβάλλουν αρχικά τη πρωτοτυπία, (αισθητική και θέμα
είναι δευτερεύοντα πλέον).
5)Η πρόκληση των σχολίων,
του θορύβου, της αισθητικής και της κοινής γνώμης έχει αποκτήσει μεγαλύτερη
αξία από το ίδιο το έργο και το δημιουργό του, που έτσι κι αλλιώς συχνά δεν
μπορεί να προβλέψει την αποδοχή και την αξία του έργου, ακόμη κι αν
διαισθάνεται πως έχει δημιουργήσει κάτι αξιόλογο.
6)Αυτό που δεν φαίνεται να
αλλάζει είναι πως οι περισσότεροι δημιουργοί πεθαίνουν φτωχοί και μόνοι…σαν τον
πεύκο μες το κάμπο.
7) Τα έργα συχνά καταλήγουν
σε συλλογές, μουσεία και στο χρηματιστήριο της τέχνης, κάποιοι πλουτίζουν από
αυτά μετά θάνατο των δημιουργών, ακριβώς επειδή το έργο τέχνης είναι
κυριολεκτικά πλέον, ανεπανάληπτο και ορφανό πατρός/μητρός.
8) Ως φωτογράφος, πρέπει να
πω πως για πάνω από 150 χρόνια, η φωτογραφία (νέα σχετικά, και αμφιλεγόμενη
τέχνη) ήταν το ποιο προσιτό λαϊκό δημιουργό μέσο. Αυτή η τέχνη άλλαξε και τις
άλλες τέχνες. Άλλαξε και κατά το δυνατό τη μορφή και τη δομή της κοινωνίας
καθώς περισσότεροι άνθρωποι για πρώτη φορά είδανε πραγματικά, και κατάφεραν να
αποκτήσουν τα μέσα έκφρασης που ήταν κτήμα των ακαδημαϊκών και των θεωρητικών.
9) Σήμερα ο καθένας μπορεί
να έχει άποψη επί παντός γνωστικού, σχετικά με τη τέχνη, τους δημιουργούς και
τα προϊόντα της τα πάντα σχεδόν είναι κατευθυνόμενα, και τα υπόλοιπα
ανατρεπτικά. Αλλά είναι τέχνη; Τα τατουάζ στο σώμα (ναός της ψυχής) για ποιόν
είναι τέχνη; Μιλάμε πλέον για εικονογραφημένους ανθρώπους!
10) Το μεγάλο λάθος που
κάνουμε είναι πως δικαιολογούμε, αξιολογούμε, και εξηγούμε κάθε έργο τέχνης,
κατέχουμε/δεν κατέχουμε ομιλώντας με τη λογική, στη λογική. Αλλά τη τέχνη τη
προσεγγίζεις μόνο με το συναίσθημα.
11) Όλα τα είδη τέχνης δεν
είναι αρεστά σε όλους: κάποιοι δεν αντέχουν την όπερα, άλλοι τη ζωγραφική,
άλλοι το θέατρο, άλλοι τη ποίηση, άλλοι τη τζαζ, άλλοι τη γλυπτική, ή την
αρχιτεκτονική, ή το κινηματογράφο, ή τα κόμικς, ή τη φωτογραφία!
12) Το πραγματικά
σημαντικό, αληθινό έργο τέχνης είναι ανεπανάληπτο, διαχρονικό, εμπνέει για
καινούριες δημιουργίες, αντιγραφές, προδιαθέτει για πολλαπλές επαφές, προκαλεί
σκέψεις και συναισθήματα, έχει παγκοσμιότητα, μερικές φορές δημιουργεί εμμονές,
μας δίνει κουράγιο για να αντιμετωπίσουμε
το παράλογο της ζωής.
13) Μια απλή δήλωση ωστόσο
για το κάθε έργο τέχνης, και τη τέχνη γενικότερα, όπως: μου αρέσει/δεν μου
αρέσει, αρκεί και περισσεύει…
Αθήνα 27/11/2024
