Τα γραπτά μένουν...

28 Δεκεμβρίου, 2023. (Πρώτη συγγραφή).

 Τελικά τα παλιά τα νέα είναι τα ποιο καλά…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

 

Λίγες ημέρες απόμειναν για να αλλάξει το έτος (1^η συγγραφή 28/12/2023, προσθήκες σε αυτό το κείμενο έγιναν μέχρι και 31/12/23).

Απλοποιώντας τα πράγματα, τελικά αλλάζει ένας αριθμός, από 3, θα γίνει 4, κι όλοι συνεχίζουν να τρέχουν...

Οι αισιόδοξοι, (δεν γνωρίζω αν είναι σχετικό δείγμα, ή πλειοψηφία), εύχονται, ελπίζουν, σε ακόμη καλύτερες ημέρες. Όταν η αγορά του περιττού κινείται ανοδικά, είναι δείγμα ανώτερου βιοτικού επιπέδου, καθώς λένε. Αν αυτό θα είναι οι καλύτερες ημέρες ουδείς το γνωρίζει.

Οι σκεπτόμενοι, (μεγαλώνει το δείγμα όσο η κοινωνία φτωχοποιείται), στέκονται προβληματισμένοι μπροστά στις μαύρες ειδήσεις. Δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν, δεν ελπίζουν σε κάτι διαφορετικό από όσα καταγράφονται στην ιστορία, που αισθάνονται ότι δεν τους αφορά πλέον.

Στη καλύτερη περίπτωση δηλαδή, άντε να είναι η γενικότερη κατάσταση ίδια με τις προηγούμενες χρονιές.

Οι παλιοί λένε: «κάθε πέρυσι, και καλύτερα».

Αν όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, ( της τύχης τα γραμμένα), μερικές ακόμη ευχές δεν θα χαλάσουν το κόσμο. Ωστόσο τα γραπτά μένουν…

Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, απλά περιμένουν τα χειρότερα, καθώς ο λαός πολύ σοφά έχει αποφανθεί.

Η σκέψη μου με έφερε στα γραπτά.

Στις 26 του Δεκέμβρη, μόλις χθες δηλαδή, τέλειωσα ένα βιβλίο σχετικό με τη καταστροφή της Σμύρνης.

Τίτλος: «Σμύρνη 1922», και υπότιτλος: η καταστροφή μιας πόλης.

Συγγραφέας: M. HOUSEPIAN DOBKIN.

Είναι ένα αξιόλογο βιβλίο (κατά την δική μου άποψη) με ιστορικά δεδομένα, μαρτυρίες, ντοκουμέντα, περιγραφές, αλλά και εμπλουτισμό με λογοτεχνικό μύθο στα όρια της καταγραφής της πραγματικότητας από τη συγγραφέα.

Η HOUSEPIAN ήταν μια κυρία (δεν ζει πλέον), ήταν κοπέλα τότε το 1922, από τα λίγα κορίτσια Αρμενικής καταγωγής που κατάφεραν να φτάσουν από τη καταστραμμένη-φλεγόμενη Σμύρνη, στην Αμερική.

Νόμιζα, ότι επειδή μου άρεσε γενικότερα η ιστορία, η παγκόσμια και η Ελληνική, ότι ήξερα αρκετά, ότι είχα κατανοήσει πως γράφεται η ιστορία.

Πριν από αυτό, διάβασα πάλι το παλιό καλό βιβλίο του Η. Βενέζη με τίτλο το νούμερο 31328. Ήταν ο αριθμός που του δόθηκε στα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπούρια).

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, κάθε αναφορά στο θέμα αυτό ήταν ταμπού για τον Έλληνα που ήθελε να μάθει τι συνέβη εκεί, και γιατί έγινε η καταστροφή. Πάνω από όλα το κράτος μας (κυβερνήτες και μηχανή) έβαλε τη λήθη! Μα, ένας λαός δίχως ιστορία μέλλον δεν έχει.

Έτσι ανάλογη σχεδόν, ήταν η τύχη και δύσκολη η πορεία του βιβλίου ματωμένα αίματα της Δ. Σωτηρίου.

Από το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, το 1914, 16, 18, 20, 22 και μετά, μέχρι πρόσφατα που φτάσαμε στα μνημόνια, νόμιζα από όσα έχω διαβάσει πως αυτοί που γράφουν την ιστορία έχουν μεν άποψη, αλλά δεν παραποιούν από σκοπιμότητα την αλήθεια. Μέγα λάθος φυσικά. Είναι και η «δύσκολη» η γλώσσα μας που δεν βοηθάει! Γιατί απλά δεν διδάσκεται πλήρως, αλλά και γιατί ο καθένας βάζει όση σάλτσα και φαντασία του περισσεύει όταν περιγράφει, ή, ερμηνεύει τι είδε, τι έγινε κλπ.

Ως φωτογράφος, γνωρίζω πάρα πολύ καλά πως τυπικά όλοι βλέπουμε, αλλά ελάχιστοι παρατηρούμε ψυχρά και κρίνουμε με τη λογική αυτό που βλέπουμε.

Παράδειγμα; Από την ίδια ακριβώς θέση, την ημέρα και ώρα, λεπτό και δευτερόλεπτο, ο καθένας θα πάρει διαφορετική φωτογραφία, αν τελικά σταθεί για να δει την ορατή πραγματικότητα, και τι μας αποκρύπτει.

Το πώς βλέπει ο καθένας, τι ακριβώς βλέπει, τι θα φωτογραφίσει συχνά δεν έχει καμιά σχέση με την αντικειμενική καταγραφή. Ωστόσο, δεχόμαστε ακόμη και τη προσωπική του άποψη, τη θεωρούμε ειλικρινή, αν δεν μας ενοχλεί.

Αυτό που δεν πρέπει να δεχόμαστε είναι η εμπάθεια και η στρεβλή ερμηνεία της πραγματικότητας. Γιατί στο τέλος, η αλήθεια και η ορατή πραγματικότητα θα μας βγάλουν τα μάτια. Όποιος τολμά δηλαδή, ας πει ψεύτη τον Ηλία Βενέζη για όσα πέρασε, αυτός και όλοι οι γνωστοί του που καταγράφει το δράμα τους. Μιλάμε για ανθρώπους που χάθηκαν στα βάθη της ανατολής για κάποια συμφέροντα και κάποια δόγματα.

Ή θυμόμαστε τα θύματα που επέζησαν των θαλάμων κλπ ευαγών ιδρυμάτων (πχ ημερολόγιο της Άννα Φρανκ, Ιάκωβος Καμπανέλης – Μαουτχάουζεν, λίστα του Σίντλερ κλπ).

Για την ιστορία, γνώρισα έναν γιατρό ακτινολόγο που μου έδειξε τον αριθμό που τύπωσαν στο χέρι του. Αυτό κανείς δεν μπορεί να μου πει πως ήταν ψέμα! Έκανε «διακοπές» στο Άουσβιτς, που είχε πει με χαμόγελο γεμάτο θλίψη. Επέζησε γιατί χρειαζόντουσαν γιατρούς, όχι για τους κατάδικους, αλλά για τους ίδιους. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, και όποιος κατάλαβε.

Λάθος μου που πίστεψα πως ιστορία είναι ότι (αντικειμενικά δήθεν) καταγράφουν οι ρεπόρτερ, οι αναλυτές, οι πολιτικοί, οι ιερωμένοι, οι ιεραπόστολοι, οι ΜΚΟ, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, τα ΜΜΕ, τα κοινωνικά δίκτυα, οι στρατηγοί, οι διοικητές των πολεμικών μηχανών κλπ. Άλλο εκδότης και ιδιοκτήτης ΜΜΕ, και άλλο εργαζόμενος σε ΜΜΕ. Το έχω ζήσει και αυτό επί δέκα πέντε έτη. Ευτυχώς για τη ψυχική μου υγεία, εγώ έγραφα μονάχα για φωτογραφία και φωτογραφικές μηχανές.

Αν όλα αυτά έχουν κάποια αξία, οι εμπειρίες και οι καταγραφές από πρώτο χέρι, από τους παθόντες που υπέστησαν τα δράματα και επέζησαν, τότε όλα όσα έγραψαν έχουν πολλαπλάσια αξία καθώς είναι αυθεντικά, κι ας έχουν δικό τους φορτίο και τη προσωπική άποψη, στενή γωνία άποψης. Προσωπική άποψη επί γεγονότος, από απόντες λίγη αξία έχει.

 Το πρόβλημα είναι πως λίγοι επιβιώνουν και λιγότεροι ακόμη καταφέρνουν να αφήσουν γραπτό λόγο. Οι άρχοντες και ασκούντες εξουσία, φυσικά θα εξαφανίσουν χαρτιά και μολύβια, θα αμφισβητήσουν και θα προσπαθήσουν να μειώσουν την αξία των ντοκουμέντων στο όνομα της λήθης και της μη υποκίνησης παθών, για το καλό μας! Η ιστορία ξαναγράφεται, όπως στο «1984».

Το θέμα είναι προφανώς να ξεχάσει ο κόσμος, να σταματήσει η βεντέτα και η έχθρα, ο ρεβανσισμός.

Αλλά, πάλι με καιρούς τα συμφέροντα θα ανατρέψουν το καλό κλίμα, και πάμε από την αρχή. Γιατί αν χρειαστεί και πάλι ο πόλεμος, τότε θα μας θυμίσουν την ιστορία και τους αρχαίους ημών προγόνους.

Πόσες φορές θα πάει η ανθρωπότητα από την αρχή; Όσες χρειαστεί φυσικά. Πόσες έχει ήδη πάει;  Ένα κύκλος είναι και επιστρέφει πάντα.

Νόμιζα, πως τα τραγικά στρατηγικά και πολιτικά λάθη, διδάσκουν τους επόμενους διαχειριστές των κρίσεων, για να μη γίνουν ξανά.  Αλλά έσφαλα.

Οι κρίσεις ποτέ δεν θα εκλείψουν. Είναι στο DNA των ανθρώπων ο ανταγωνισμός , η βία, το μίσος, η απληστία, ο φανατισμός και ο δογματισμός.

Διάβασα παλιότερα «τα 8 θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού μας» του Κόνραντ Λόρεντς που το έγραψε το 1973 αλλά το αγόρασα το 1976. Όλα όσα τότε προφητικά είχε γράψει, σήμερα τέλος του 2023 έχουν προαχθεί σε επίπεδο κόλασης, ή Αποκάλυψης.

Τα ΜΜΕ φροντίζουν να υποδαυλίζουν πάντα τα ταπεινά ένστικτα της αγέλης με ανάλογους τίτλους, τίτλους που με στοχευμένες ερμηνείες αλλοιώνουν ακόμη και το θέμα μιας φωτογραφίας που φυσιολογικά, μιλάει μόνο του! Άλλο ψέμα και αυτό.

Και δεν είναι μόνο όλα αυτά, αλλά σχεδόν πάντα τις τελευταίες ημέρες κάθε χρόνου, «λίγο πριν τα Θεοφάνια, οι καλικάντζαροι βγαίνουν στην επιφάνεια και το κακό θεριεύει».

Μέχρι να αγιάσει ο παπάς με την αγιαστούρα του τα νερά και να πάνε πίσω στα βάθη της γης οι διάολοι. Μα δεν πάνε όλοι.

Έτσι, στις ειδήσεις  (καθημερινό ρεπορτάζ) από τις αρχές του Δεκέμβρη, ο κόσμος γνωρίζει ότι πέρα από τη μαυρίλα των νέων μας, τη φτώχεια ( είναι η χειρότερη μορφή βίας κατά τον Γκάντι), την υπογεννητικότητα, την ακρίβεια, το φόβο, έχουμε και μια έξαρση βίας. Νομίζετε ότι όλα είναι πέρα από κάθε λογική; Ότι απλά συμβαίνουν μηχανικά και αυτόματα;

Θανατικό στους δρόμους, μέσα στα σπίτια, και στις οικογένειες (τι σόι οικογένειες είναι αυτές;), φόνοι, οργή και βία στα γήπεδα, και έξω από τα γήπεδα, ενάντια σε παιδιά,  και σε γυναίκες, νέους και ηλικιωμένους, στα σχολεία, στους δρόμους, ναρκωτικά, κλοπές, ληστείες, κλπ. Όλα αυτά συμβαίνουν και σε μια Ελλάδα που έχει εισέλθει για τα καλά μετά τη βιομηχανική εποχή, στο βιομηχανικής έκτασης έγκλημα. Μέγας δάσκαλος τα ΜΜΕ και ο κινηματογράφος.

Εγκλήματα; Ή ατυχήματα;

Να μη πω για την ιστορία και τα θύματα της Σμύρνης και της Μικρασιατικής καταστροφής;

Του δεύτερου παγκόσμιου και του 40; Για τα εκατομμύρια νεκρούς;

Ή μήπως να θάψω τα ολοκαυτώματα; Αν τα αναφέρω, θα ξυπνήσω το φιλότιμο κανενός; Ή θα αντιδράσουν «περίεργα»;

Τα πρόσφατα δράματα στην Ουκρανία-Ρωσία και στη τραγική Γάζα;

Και πώς να πάρεις το μέρος του ενός; Ή του άλλου; Πρέπει να πάρεις το μέρος ενός; Ή να περάσεις καλά ευχόμενος «μακριά από εμάς κι όπου θέλει ας πέσει»;

Το δράμα δεν είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν. Το δράμα είναι ότι οι μεγάλοι δεν κάνουν πίσω, όλοι κραυγάζουν για φονικό και εκδίκηση, όλοι υπεραμύνονται των δικών τους δικαίων και των  αθώων θυμάτων και κανείς δεν προσπαθεί να κάνει ειρήνη με τον υποτιθέμενο εχθρό του. Λες και κάποιος θα κερδίσει ηρεμία ψυχής, και αγάπη, επικαλούμενος ο καθένας το δικό του θεό. Απλά μετρήστε τους θεούς, ειδικά αυτούς που λένε ότι είναι οι μόνοι αληθινοί, και τα λέμε. Και επειδή όλοι διεκδικούν την δική τους ιστορική αλήθεια θα πρέπει να ξεχάσουμε κάποιες «λεπτομέρειες» όπως: 6.500.000 θανάτους Εβραίων, αρκετές χιλιάδες Ελλήνων Ρομά και Ρώσων στα στρατόπεδα διακοπών των ΝΑΖΙ; Εδώ, και να απαριθμήσει κανείς τα εγκλήματα όπως σε ένα τυπικό τηλεφωνικό κατάλογο, θα χρειαστεί αρκετές σελίδες. Και πάλι θα μείνουν απέξω «λεπτομέρειες» μειονοτήτων…

Ο καθένας πίσω από το τιμόνι του οχήματος του, βλέπει ως εχθρό πρώτα αυτόν που τον στραβώνει με τα φώτα, μετά αυτό που του κολλάει στο μισό μέτρο από πίσω, και αμέσως μετά αυτό που έρχεται από την άλλη μεριά αλλά έχει μπει στη δική του λουρίδα! Θάνατος!

Να αναφέρω τον θανατικό απολογισμό του μήνα στη χώρα μας;

Οι περισσότεροι ήταν νέοι!

Φοβόμαστε όλοι πλέον για τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, κι όμως ευχόμαστε : επί γης ειρήνη! Εν ανθρώποις ευδοκία!

Ωραία ατμόσφαιρα!

Αλλά είναι ευχές για κλάματα, είναι για τους χαζούς και τους αθώους, και τους πτωχούς τω πνεύματι! Αυτά να τα πείτε στους πρόσφυγες, σε αυτούς που τους έβγαλαν στο δρόμο, ή δεν έχουν να φάνε, ή εργάζονται 12 και 14 ώρες υπογράφοντας για 6, ή 8 με ανάλογα χρήματα.

Οι διαφωνίες και ο λόγος φέρνουν καυγά, ο καυγάς τη βία, η βία φέρνει περισσότερη βία και έγκλημα, ο φόνος προκαλεί τη βεντέτα.

Όμως εμείς εδώ έχουμε υπογεννητικότητα. Τα πανελλήνια συνέδρια  εδώ και πολλά χρόνια απλά καταγράφουν το πρόβλημα, και ουδείς μετά το προσεγγίζει με σοβαρότητα. Έτσι μόνο το Δεκέμβρη, μέχρι τις 30/12ου, χάσαμε πάνω από 20 πατριώτες μας στους δρόμους, στα σπίτια, σε ατυχήματα, σε δολοφονίες κλπ.

Είχαμε εκτελέσεις, δολοφονίες, πατροκτόνους, βία μέσα στην οικογένεια, βία στους δρόμους, βία στην εργασία, παιδική βία, βιασμούς κλπ.

Απ’ όλα είχαμε, τι; Να μας πουν καθυστερημένους;.

Ένα από δράματα είναι πως για κάθε τρομοκρατική ενέργεια, πόλεμο, βίαιη αντίδραση, οι άνθρωποι επικαλούνται: το νόμο, το δίκαιο, τα δικαιώματα, το θεό τους (δόγμα), την ιστορία τους, το πολιτισμό τους, την άποψή τους, τη τιμή τους.

Τελικά υπάρχει τίποτα ποιο βάρβαρο από το πολιτισμό μας;

Τι λέει ο νόμος; Τι λέει η συνθήκη; Τι λέει το καταστατικό; Τι λέει ο κανονισμός; Τι αποφάσισε ο ΟΗΕ; Τι λέει η δημοκρατία; Ποιανού δημοκρατία; Η αστική ; ή λαϊκή δημοκρατία;

Και εδώ είναι που γελάνε!

Σε κάθε σοβαρή κρίση, ο ΟΗΕ και το συμβούλιο ασφάλειας (ποιάς ασφάλειας θα πείτε οι σκεπτόμενοι) θα πάρει απόφαση που απλά θα αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν κατά τη φορά του ποταμού… κι όπου βγει. Μικρή η διαφορά από τη κοινωνία των ΕΘΝΩΝ, το αποτέλεσμα; Σχεδόν όμοιο. Μετρήστε πόσα κράτη αυτή τη περίοδο έχουν πόλεμο με τους γείτονες, αρχικά.

Οι μηχανές ζεσταίνονται… Τα παλιά όπλα και τα αναλώσιμα θέλουν αντικατάσταση, που θα τα στείλουμε;

Σε λίγο, θα πάμε στο τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, καθώς ήδη έχουμε τρία μεγάλα και σοβαρά μέτωπα. Μπορεί να αμφιβάλει κανείς ότι θα πάμε; Τα ΜΜΕ λες και το περιμένουν πως και τι, για να γράψουν πως το είχανε προβλέψει!

Όλοι εναντίον όλων θα είναι και πάλι.

Και μόλις οι μεγάλες συμμαχίες και οι λίγοι που κερδίζουν, ότι και αν γίνει, κάνουν τη δουλειά τους, θα έρθει και η σειρά των κοντινών φίλων και συμμάχων που διαθέτουν ακόμη κεφάλαια και πρώτες ύλες. Όπως έγινε στο πρώτο παγκόσμιο (Μικρασιατική καταστροφή) και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (ψυχρός πόλεμος, εμφύλιος κλπ). Χάρη στους φίλους και συμμάχους, και χάρη στους πολιτικούς μας, η ζωή στην Ελλάδα είναι φθηνότερη από τα υπό-προϊόντα των πολυεθνικών.

Ναι, πέθανε και ο κύριος Β. Σόιμπλε! Μέγας φιλέλληνας! Το συγχωρέσαμε, αλλά η μνήμη μας δεν θα ξεχάσει τις «θαυμάσιες» ημέρες που περάσαμε ως έθνος με τη βοήθειά του.

Ναι μπορεί το κράτος μας επί σειρά ετών να είχε σπαταλήσει άσκοπα και άδικα τα αποθεματικά των ταμείων, να είχε διαλύσει τη βιομηχανία , βιοτεχνία, τη γεωργία, μπορεί τα ίδια πράγματα στα ράφια να ήταν ακριβότερα εδώ, αλλά παραμένουν οι τιμές στην εποχή του Euro και στη μετα-μνημονιακή εποχή. Όμως, ο κύριος αυτός κάθε φορά που έβγαινε στο γυαλί, έσταζε δηλητήριο. Ο λόγος του, και έκφραση του προσώπου του ήταν εξαιρετικά ευχάριστα! Λένε τώρα μερικοί πως ήταν πολύ καλός για τους Γερμανούς και τη οικονομία της Γερμανίας! Αλλά έλεος! Τόσο δύσκολα καταλαβαίνουν μερικοί τι λένε; Δεν θυμούνται τι είχε πει; Δεν κατάλαβαν ότι η πολιτική του και οι ιδέες του δεν έστεκαν ούτε καν στον ελεύθερο καπιταλισμό; Που είναι ακριβώς σήμερα η οικονομία της Γερμανίας; Η βιομηχανία της; Που είναι η «θαυμάσια» συμβουλή του στους συμπατριώτες του να βάλουν περισσότερα πουλόβερ όταν κάνει κρύο για να κάνουν οικονομία στο ρεύμα και τα καύσιμα; Αλλά εμείς λίγους μήνες πριν είχαμε πάρει το μήνυμα πως: «λεφτά, υπάρχουν», κι όταν τα λεφτά χάθηκαν: «μαζί τα φάγαμε». Και ερώτημα σοβαρό: ποιος τελικά κέρδισε από όλα αυτά; Μήπως οι μεγάλοι της  «δημοκρατικής» ΕΕ;

Να τους χαιρόμαστε λοιπόν τους ηγέτες μας, γιατί αυτοί μας αξίζουν!

Αν ο άνθρωπος κάνει ότι κάνει διότι αυτό πιστεύει πως είναι το σωστό και δίκαιο, τότε πραγματικά ο θεός ας τον συγχωρέσει. Εγώ όμως δεν ξεχνώ… 

Η μόνη ευχή που μπορώ να σκεφτώ είναι πλέον: τίποτα άλλο παρά μόνον υγεία.

Μόλις τώρα (10:08 31 Αυγούστου 2024) βρήκα αυτό το «παλιό κείμενο»

Καλό μήνα από αύριο.